મંડાય

પાંપણ ઝુકે ન ઝુકે ત્યાં તીર સંધાય ને,
હોઠ ખુલે ન ખુલે ત્યાં ગોઠડી મંડાય.

નયણે નીંદરે ઘેરાય ના ઘેરાય ને
શમણાં ની મધુરી મહેફીલ મંડાય.

કળી એક ખીલે ન ખીલે ઉપવને ને,
ભીની એ સુગંધનો મહેરામણ મંડાય.

બંસરી નો સુર ક્યાંક બજે ન બજે ને,
ગોપી સંગ કાના નો રાસડો મંડાય.

કૃષ્ણ પ્રિતમની પ્રીતનું શમણું સર્જાય ને,
મથુરા ને મારગ ઘેલી રાધાની નજરૂં મંડાય.

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૨/૧૫/૨૦૧૨

Advertisements
This entry was posted in poems. Bookmark the permalink.

2 Responses to મંડાય

  1. pravina says:

    મથુરાને માગ રાધાની નજર્યું મંડાય
    કૃષ્ણ પ્રિતમની પ્રીતનું શમણું સર્જાય

    ખૂબ ગમ્યું એટલે ઉમેર્યું

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s