ખુશી!

ખુશી જો છલકાય આંખો થી તો પ્યાર બની જાય,

કોઈ કહે ના કહે,ચહેરા ની એ મુસ્કાન બની જાય.

અબોધ એ બાળકી ની આંખો જો કહાની બની જાય,

કહેવાની શી જરૂર, દર્દ ખુદ એક દાસ્તાન બની જાય.

સરી જતી જીંદગી નો દોર થામી કોણ નચાવે સહુને?

બજે બાંસુરી શ્યામ ની, એ રાધા નુ નર્તન બની જાય!

કોઈ જોખી ના શકે કોઈ તોલી ના શકે એ પ્રેમ ની ભાષા,

શ્રધ્ધા જ્યાં હોય ભક્તિમા એ  ઈશ્વર ની ઈબાદત બની જાય.

શૈલા મુન્શા  તા ૦૮/૦૬/૨૦૧૫

 

Posted in poems | 4 Comments

ગુરુ પુર્ણિમા

Nutan Class 1983_edited

ગુરૂપુર્ણિમા. ભારતમા ઉજવાતો ગુરૂ વંદના નો દિવસ. આપણી પ્રાચીન પરંપરા. રામાયણ, મહાભારત મા કઈં કેટલાય ઉદાહરણ જોવા મળે કે ગુરૂ જો ગુરૂ દક્ષિણામા અંગુઠો માંગે તો એકલવ્ય વિના વિલંબે અંગુઠો કાપી ગુરૂના ચરણે ધરે.

આજના જમાનામા કોઈ ગુરૂ એવી દક્ષિણા માંગવાનુ નથી, પણ આજે કોઈ શિષ્ય ગુરૂને યાદ કરી એને ભાવ અંજલિ અર્પણ કરે એ જ મોટી વાત છે.

મારા માટે એ બહુ જ ગૌરવની વાત છે કે મારી ૩૫ વર્ષની એક શિક્ષક તરીકે ની કારકિર્દી અને હજી કદાચ મારા છેલ્લા શ્વાસ સુધી હું એક શિક્ષક તરીકે જ બાળકો સાથે સમય વિતાવીશ. એમા બળ પુરે છે મારા ભારતના વિધ્યાર્થીઓ.

અમેરિકામા તો હું નાના બાળકો સાથે કામ કરૂ છું જે મને ફક્ત અને ફક્ત નિર્વ્યાજ પ્રેમ જ આપે છે, પણ ભારતના બાળકો જે પોતે આજે પચાસે પહોંચવા આવ્યા છે, એ આજે  બત્રીસ વર્ષ પછી મને અને મારા સમકાલીન શિક્ષકોને યાદ કરી ગુરૂપુર્ણિમા ઉજવે, જાહેર સમ્માન કરે, મારા જેવા દુર વસતા શિક્ષકોને વિડિયો અને ઓડિયો દ્વારા સાંકળી અહોભાવ વ્યક્ત કરે, એનાથી વિઃશેષ સન્માન શું હોઈ શકે!

૧૯૮૩ જ્યારે હું ૩૨ વર્ષની હતી અને દસમા ધોરણના વિધ્યાર્થીઓ ને ગુજરાતી શીખવાડતી એ દિવસો યાદ આવી ગયા. આજે ૩૨ વર્ષ પછી એ બાળકો જે આજે પોતે પોતાની દુનિયામા સફળ માતા પિતા અને પોત પોતાના ક્ષેત્રમા વ્યવસાયિક રીતે એટલા સફળ હોય એ ગુરૂપુર્ણિમા ઉજવે, મને ફોન કરે, મને પણ યાદ ન હોય એવી મારી શિખવેલી વાતો એમને જીવનમા ઉપયોગી થઈ એવો અહોભાવ વ્યક્ત કરે એજ સાચી ગુરૂપુર્ણિમા.

મને મોકલેલ આમંત્રણ પત્રિકા ના શબ્દો, એમનો ભાવ અહીં રજુ કર્યા વગર આ લેખ અધુરો છે.

“ડંકો વાગ્યો”

“શાળાને વિદાય કરી ત્યારથી જીવનના અવિરત પ્રવાહમા તણાઈને કેટકેટલા વર્ષો વહી ગયા ત્યારે આજે સાવ અચાનક જ મારી શાળાના અવિસ્મરણિય દિવસો યાદ આવી ગયા. વિધ્યાર્થી સ્વરૂપે જ્યાં અમે  અમારૂ બાળપણ ભરચક ધમાલ સાથે માણ્યુ તો સાથે સાથે ભણતર પ્રાપ્ત કરીને પાત્રતા મેળવી. અમને આકાર અને ઘડતર આપીને વિશ્વ ફલક પર લાયકાત આપનારી મારી શાળા અને મારા શિક્ષકો મને કેમ યાદ ના આવે?

ચાલો આજે બત્રીસ વર્ષ પછી ફરી એકવાર આપણે જીવનનુ પ્રગતિપત્રક જોવા માટે ભેગા થઈએ.

૧ ઓગસ્ટ ૨૦૧૫”

મુંબઈ કાંદિવલી ની લોહાણા મહાજન વાડી મા ૧૯૮૩ ની સાલ ના વિધ્યાર્થીઓ એ બહુ મોટા પાયા પર ગુરૂપુર્ણિમા ઉજવી. હું એમની ક્લાસ ટીચર હતી એ નુ મને ગૌરવ છે.

આ આમંત્રણ આ ભાવ મારા માટે કોઈ સન્માનથી ઓછુ નથી. આવુ માન અને લાગણી, હજારો બાળકોનો પ્રેમ એક શિક્ષક માટે કેટલા ગૌરવની વાત છે એ તો એક શિક્ષક જ અનુભવી શકે.

મારા સહુ વિધ્યાર્થીઓ ને આ પ્રસંગે આશિર્વાદ આપતુ નાનકડુ કાવ્ય રચ્યુ છે.

દિધુ જે જ્ઞાન, દિપાવ્યું આજે,

નામ ગુરૂનુ ઉજાળ્યું આજે.

વાવ્યું જે બીજ જ્ઞાન નુ અમ સહુએ,

જુઓ કેવું વટવૃક્ષ બની ખીલ્યું આજે.

જાળવ્યો વારસો ગુરૂ-શિષ્ય પરંપરાનો,

ઉજવીને ગુરૂપુર્ણિમા અમ જીવન મહેકાવ્યું આજે.

છે આશિષ અમ સહુ ગુરૂજન ના,

થાય ઉન્નતિ તમ સહુની,કુળ દિપાવ્યું આજે.

ખુબ ખુબ આશિર્વાદ સાથે,

શૈલા મુન્શાના સસ્નેહ વંદન.

 

Posted in Daily incidents. | Leave a comment

શિખામણ દાદાની

(૯૬ વર્ષના દાદા હરિકૃષ્ણ  મજમુંદાર  જે કેલિફોર્નિઆ થી હ્યુસ્ટન ખાસ  અમારી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતા  ના માનવંતા મહેમાન બની પધાર્યા હતા,  એમનો વાર્તાલાપ અને એમની સાથે ગાળેલી બપોર પછી લખાયેલી અછંદાસ કવિતા જે દાદા ને અર્પણ છે.)

કહેવાની વાત કોઈ રહી જાય ના,

જીવવાની રીત કોઈ વહી જાય ના!

આજ તો આજ છે, વિતેલા નો વિચાર શું!

કાલ ગઈ વીતી, ને કાલની શું ચિંતા?

પળ જે છે આ જ, જીવનની રળિયામણી.

નહિ ચિંતા પણ લાગશે મહેનત કામ,

જો બળ જીવવાનુ, તો ઉંમર નો શો હિસાબ!

છે નજર નજર નો ભેદ, ને સમજણ અનોખી!

કોઈ જુવાન છણ્ણુ વર્ષે, કોઈના હવાતિયાં છાસઠે.

સુખ દુઃખ ને ચડતી પડતી તો આવે ને જાય,

પગ ચાલે તેનુ નસીબ ચાલે, સદા મંત્ર આપનો.

ભરી દીધું જોમ દાદા તમે,  આજ અમ જીવનમા,

મળીને તમને, મળ્યો મારગ આ જીંદગી માણવાનો.

શૈલા મુન્શા.  તા ૦૭/૧૫/૨૦૧૫

Posted in poems | 3 Comments

તમે તો એવા ને એવા જ રહ્યા!

આજે શનિવાર હતો, કામે જવાનુ કોઇ બંધન નહોતુ એટલે સુહાની જરા આરામ થી ઊઠી. એના નામની જેમ સવાર પણ સુહાની જ હતી. હજી ગરમી ની શરૂઆત થઈ નહોતી. બહાર આકાશ સ્વચ્છ હતું અને બારીના બ્લાઈન્ડમા થી દેખાતી ભુરાશ મન ને તાજગી નો અનુભવ કરાવી રહી હતી.સુહાની ને જાણે ઉઠવાનુ મન જ ન થયુ, આસાયેશ થી સુતા સુતા જ એ કુદરત નો નજારો માણતી રહી.

મનમા એ તાજગી ને ભરતી  સુહાની ફ્રેશ થઈ રસોડામા આવી. નિત્ય ક્રમ પ્રમાણે રસોડામા રાખેલા નાનકડા સી.ડી પ્લેયર પર સંસ્ક્રુત શ્લોક ની સી.ડી. ચાલુ કરી ગેસ પર કોફી બનાવવા તપેલી મુકી.

સરસ મજાની કોફી બનાવી સુહાની ડાઈનીંગ ટેબલ પર આવી અને ફોન હાથમા લીધો, વિચાર્યું કે મીતા અને નિલય ને ખાસ બીજો કોઈ કાર્યક્રમ ન હોય તો બધા ભેગા થઈ કોઈ સારૂં મુવી જોવા જઈએ. ફોન હાથમા લેતા જ સુહાની નો મુડ બદલાઈ ગયો. બધી સવારની મોહકતા અદ્રશ્ય થઈ ગઈ. ફોન ની બેટરી સાવ ડાઉન થઈ ગઈ હતી. યલો લાઈટ દેખાતી હતી એનો અર્થ માંડ વીસ ટકા બેટરી હતી.

સુહાની ની સમજમા ના આવ્યું કે રાતે ફુલ ચાર્જ કરેલા ફોનની બેટરી ડાઉન કેવી રીતે થઈ ગઈ? એકાએક એનુ ધ્યાન વોટસ અપ મેસેજ પર ગયુ. ત્રીસ જેટલા મેસેજ કેટલીય વિડિઓ.  ફેસબુક પર ના મેસેજ વધારાના. કોઈ નવાઈ નહોતી કે બેટરી ડાઉન થઈ જાય.

સુહાની વિચારી રહી સગવડ જેટલી વધે  એટલી જ અગવડ પણ એની સાથે વધે જ છે ને! ફોન મા જ  જાણે  આખું વિશ્વ સમાઈ ગયુ હોયએવી વાત બની ગઈ છે આજે, પણ એનો ઉપયોગ જરુરિયાત કરતાંય  વિશેષ એક ખોટા આડંબરની વસ્તુ બની ગઈ છે. જાતજાતના Apps down load કરી શકો અને એનો ખોટો ઉપયોગ પણ કરી શકો. વોટ્સ અપ એક રીતે બહુ ઉપયોગી છે, જ્યારે તમે કુટુંબના બધા એમા જોડાયેલા હો અને પરિવારમા કોઈ માંદુ પડે, કોઈને ત્યાં ખુશી સમાચાર હોય,  મામા માસી કાકા કાકી ફોઈ કોઈને ત્યાં, મિત્રોને ત્યાં કોઈ સારા કે માઠા સમાચાર હોય તો તાત્કાલિક આપ્ણને મળી જાય અને એક ગ્રુપ હોય તો તરત બધાને મળી જાય એ વસ્તુ ખુબ આવકારદયક છે. કોર્પોરેટ લેવલ પર જોબ કરતા યુવાનો મીટિંગમા હોય તો ફોન ના ઉપાડે પણ બે શબ્દોમા મેસેજ કરી શકે. આવા તો કેટલાય ફાયદા છે.

ધીરે ધીરે એનો ઉપયોગ એક જાતની હરિફાઈ માટે થાય ત્યારે એની અગવડતા દેખાવા માંડે છે. સુહાની જોતી કે સવાર પડે અને જાતજાતના ગુડમોર્નિંગ ના ફોટા ફોનમા દેખાવા માંડે. એમા પણ જાણે શરત લાગી હોય  તેવી હરિફાઈ કે કોણ સારો ફોટો મોકલે છે, કોઇવાર રમુજી ટુચકા એ ફરી ફરીને દસ વાર તમારા ફોનમા જુદાજુદા લોકો દ્વારા આવે..કોઈ આરતી કોઈ ભજન કોઈ સ્તવન શ્રી નાથજી, મહાવીર કે ગણપતિ, દર્શન નો લાભ તમારે લેવો હોય કે નહિ પણ તમારા મોબાઈલ પર ઝળકે જ, અને પછી કોઈને કહેવું પડે કે મહેરબાની કરી ભગવાન ના ફોટા ના મોકલો. એને ડીલીટ કરવાનો જીવ નથી ચાલતો. સોમવારના દર્શન જુદા મંગળવાર ના જુદા એમ સાતે દિવસ માટે  ફોટા તૈયાર. શુભ રાત્રિ કે શુભ સવાર માટે રોજ જુદા ફોટા શોધવાનો સમય સહુને ક્યાંથી મળી રહે છે એજ એક અચંબાની વાત હતી સુહાની માટે.

સુહાની હમેશ વિચારતી કે  આ  ખરેખર ધરમ છે કે ફક્ત હોંસતોસી. સુહાની સર્વ ધર્મને પુરેપુરૂં માન આપતી. કોઈ ના પણ દિલ ને દુભવવાનો કે કોઈ નુ અપમાન કરવાનો એ સ્વપ્ને પણ વિચારી ના શકે,

એવું નહોતુ કે એને ભજન કે સ્તવન નહોતા ગમતા. એની પોતાની સવાર સુંદર સંસ્કૃત સ્તવન થી થતી. ભુલે બિસરે ગીતો ની કેસેટ કે રેડિયો પરથી વહેતા એ સાઈઠ કે સિત્તેરના દાયકાના મધુર સંગીત ને માણવુ એને ખુબ ગમતુ. ખાસ તો વરસાદી મોસમ મા રફી, મુકેશ કે કિશોરકુમાર ના ગીતો સાંભળવા અને હાથમા એકાદ સરસ પુસ્તક હોય  બસ એ મસ્તીમા ખોવાવું એને ખુબ ગમતુ. પણ એ જ ગીતો વારંવાર વોટ્સઅપ પર મોકલાતા રહે ત્યારે બીજા માટે એ કેટલું તકલીફ દાયક બની શકે એ વિચાર કદાચ કોઈને નહિ આવતો હોય કારણ  ફોનની મેમરી સ્પેસ તરત જ ભરાઈ જાય અને કદાચ કોઈ કામની વિડીયો કે ઓડિયો માટે જગા જ ના રહે.

ફેસ બુક પર પણ આ જ રામાયણ. લોકોને પોતાની અંગત વાતો કેમ ફેસબુક પર મુકવી ગમતી હશે એનો સુહાની ને કાંઈ અંદાજ જ નહોતો. અંગત વાતો એટલે કે આજે મારે વાળ કપાવવા જવાના છે. આજે મારે મેનીક્યોર અને પેડીક્યોર ( હાથ પગની મસાજ અને નખ રંગવા) માટે જવાનુ છે. આજે મે સ્લો કુકરમા આ વસ્તુ રાંધવા મુકી છે. ભલા માણસ તમે દિવસ દરમ્યાન કોઈનુ ભલુ કર્યુ? ભલુ નહિ તો કોઇ ને અવરોધરૂપ કે નડતર રુપ નથી બન્યા ને? એ અગત્ય નુ છે. તમે  વાળ કપાવવા ગયા કે નહિ તે જાણવામા કોઈને રસ નથી.

કામ વગરની વાતો અને પાછી એ બીજા સાથે શેર કરવાની. સુહાની વિચારી રહી કે  કોઈ જવાન ની દેશ માટેની કુરબાની કે કોઈ અનુપમ સિધ્ધી જેનાથી કદાચ કોઈને પ્રેરણા મળે એ વાત સહુ સાથે વહેંચીએ તે બરાબર છે, પણ ખોટી સહાનુભૂતિ મેળવવા કોઈની લાગણી સાથે ખિલવાડ કરીએ એનાથી કોઈ ફાયદો નથી થવાનો. ફેસબુક પર તો વાત ક્યાંની ક્યાં પહોંચી જાય. તમારા મિત્ર અને એના મિત્ર અને વળી પાછા એના મિત્ર જેને તમે ઓળખતા પણ ના હો, તે તમને કોમેન્ટ મોકલે. તમે કાંઈ લખાણ કે ફોટો કે વિચાર જે પણ કાંઇ ફેસબુક પર મુક્યું એને  કેટલા જણે જોયું કેટલા એ “લાઇક” બટન દબાવ્યુ એ જોઈ જોઈ  તમે પોરસાયા કરો. એમા તમારા કેટલા કિમતી કલાકો વ્યર્થ જતા રહે છે એનો કોઈ હિસાબ નહી.

જો કોઈની કોમેન્ટ ના આવે તો પાછો મનનો ધુંધવાટ! જોયું? આટલો સમય પણ મળતો નથી. જવાબ આપવાનો તો કોઈને સમય જ ક્યાં છે? અને પાછા એમના મિત્રો એ જ પોસ્ટ ને ફરી પોતાના ગ્રુપમા મોકલે. ત્યારે ફરી ફરીને એ જ વસ્તુ તમને વાંચવા મળે.

સુહાની ઘણીવાર તો વાંચ્યા વગર જ આ બધા ફોટા કે ટુચકા ડિલીટ કરી નાખતી એમા ક્યારેક કોઈ કામની માહિતી ડિલીટ થઈ જતી અને  બે ત્રણ દિવસે એ વ્યકતિ નો કાંતો ફોન આવતો અથવા મેસેજ આવતો કે મેં જે તને પુછાવ્યું હતુ, એનો  જવાબ કેમ આવ્યો નહિ? સુહાની મનોમન માફી માગીને કામનુ બહાનુ કાઢી કે ભુલાઈ ગયુ કહી વાત ટાળી દેતી.

કહેવત છે ને કે “સુકાં ભેગુ લીલુ પણ બળે” એવો ઘાટ થતો. જ્યારે પણ સુહાની ફોન હાથમા લે એટલે પહેલા નવા મેસેજ માટે જગા કરવાની અને જુના ને વિદાય કરવાના!

જોયું એક ફોનની બેટરી લો થઈ ગઈ એમા થી તો કેટલી રામાયણ સરજાઈ ગઈ. સુહાની ના મનમા આ બળાપો કેટલાય વખતથી ઘુમરાતો હતો. એને હમેશ થતું કે આપણે ભણેલા માણસો આધુનિક થવાની વાત કરીએ. બીજાની જીંદગીમા ખલેલ પાડવાની કોશિશ ન કરીએ.  ટેકનોલોજી ને સારી રીતે વાપરવાનો યત્ન કરીએ તો જીવન જીવ્યું લેખે લાગે.

ભાઈશાબ સુહાની ની આ રામાયણ કથા સાંભળી ગુસ્સે ના થતા હોં! એ કોઈ ની પણ મશ્કરી, મજાક કે દિલને ઠેસ પહોંચાડવા નથી માંગતી.

આ  આટલો બળાપો વાંચી તમે કાંઈ સુધર્યા કે પછી ભાઈશાબ તમે તો એવા ને એવા જ રહ્યા?????????

અરે! રામ આ રામ કહાની સંભળાવતા મારા જ બાર વાગી જવાના છે! પતિદેવ આવીને જમવાનુ માગશે અને ભોજન નહિ મળે તો મારા નામના ભજનિયા ગાશે!!!!!!!

(કોઈ ને માઠુ લાગ્યુ હોય તો સુહાની વતી બે રોટલી વધારે ખાઈ લેજો અને તમારો અભિપ્રાય જરૂર જણાવજો હોં ભાઈ)

શૈલા મુન્શા.  તા ૦૬/૦૯/૨૦૧૫

Posted in funny articles. | 1 Comment

ડાયરી!

thE6Z842YU diary

અમેરિકા મા તો આમ પણ જીવન એટલુ વ્યસ્ત હોય કે બીજા કશાનો વિચાર કરવા જેટલો સમય જ હોતો નથી, તોય નિરાલી ના મનમા કેટલાય દિવસથી એક વિચાર ઘુમરાયા કરતો હતો જે જાગતા, સુતા એનો પીછો નહોતો છોડતો. અચાનક બનેલો કોઈ બનાવ, કોઈ ઘટના માનવીને અંદર બહારથી ઝંઝોડી દે એવુ ક્યારેક બની જતુ હોય છે.

આમ તો છાપુ ખોલો અને જાતજાતના સમાચાર વાંચવા મળે, ક્યાંક અકસ્માત, ક્યાંક આગ, ક્યાંક કોઈની બહાદુરી, રાજનેતાના દાવપેચ.બધુ વાંચીને મનમા  દયા કે નફરત કે  ગુસ્સો થોડીવાર આવે અને પાછા પોતાની ઘટમાળમા ગોઠવાઈ જઈએ. સૂરજની રોશની પડતાં જ જેમ ઝાકળબિંદુ અદ્રશ્ય થાય તેમ એ વાત સ્મૃતિપટ પરથી લોપાઈ જાય. સુનામી આવે કે ધરતીકંપ થાય, એક સાથે હજારો માણસો મોતને શરણ થાય, ત્યારે મનમા અનુકંપા જાગે, અરેરાટી નીકળે, પણ! નવો દિવસ ઊગે અને એ જ રોજીંદી જીંદગી.

અચાનક છેલ્લા બે મહિનામા બનેલા બે બનાવો એ નિરાલી ને જાણે હચમચાવી મુકી.

રવિવારનો દિવસ ને મધર્સ ડે. સરસ મુવી જોઈ નિરાલી એના પતિ નયન સાથે  ઈન્ડિયન રેસ્ટોરન્ટ મા જમી ને ત્યાં પડેલા ન્યુસ પેપર લઈ ઘરે આવી. ટી.વી. જોતા અમસ્તા જ છાપાના પાના ફેરવતા નયન ની નજર એક ફોટા પર પડી ને એ ચમકી ગયો. છાપામા જેનો ફોટો હતો એની સાથે આમ તો કોઈ કોઈ સગાઈ નહોતી પણ બસ મિત્રતા. મિત્રતા પણ એવી કે નિરાલી નયન માટે એ  નાના ભાઈ જેવો.

૩ મે ૨૦૧૫. રવિવારની રાત. પત્નિ અને બાળકો માટે જમવાનુ લઈ પાછા આવતા કોઈ અજાણ્યા ની ગાડી રસ્તા વચ્ચે ખોટકાયેલી એને મદદ કરવા પુનિત પોતાની ગાડી મા થી ઉતર્યો. પાછળ થી ગાડીને ધક્કો મારવા જતા બીજી એક ગાડીના નશામા ચૂર ડ્રાઈવરે પોતાની ગાડીથી રસ્તા પર   ખોટકાયેલી ગાડી ને ટક્કર મારી ને એ ધક્કા થી પુનિત ઉછળી બાજુમા જ વહેતી બ્રાઝો નદીમા પડ્યો. ક્ષણભરમા આ બની ગયુ. અંધારામા કોઈને ખ્યાલ પણ ના આવ્યો. પત્નિ ફોન કરતી રહી કે પુનિત ખાવાનુ લઈ હજી આવ્યો કેમ નહિ? સાત દિવસે પુનિત નુ શરીર સો માઈલ દુર નદીમાથી મળ્યુ.

સ્કુલમા સમર હોલીડે શરૂ થવામા ચાર દિવસ બાકી. મી. ગુસ્તાવ પોતાના કુટંબ સાથે મેસેચુસેટ્સ ભણતી પોતાની દિકરી ના ગ્રેજ્યુએશન મા હાજરી આપવા નીકળી પડ્યા. બે જુવાન દિકરા અને પત્નિ સાથે બાય રોડ પહોંચતા બે દિવસ થયા. રસ્તામા ગુસ્તાવને પગમા જરા કળતર થતુ પણ બહુ ગણકાર્યું નહિ.

શુક્રવાર શાળાનો છેલ્લો દિવસ. હ્યુસ્ટન ના શિક્ષકો  બધા ફરી મળીશુ કહી છુટા પડ્યા. ગુસ્તાવ પણ મેસેચુસેટ્સ દિકરી ના ફેમેલી ગેધરીંગમા સરસ સુટ પહેરી પત્નિ ને દિકરાઓ સાથે પહોંચી ગયા. રાતે ને રાતે દિકરાએ ફેસબુક પર ફોટા પણ મુકી દીધા. સુખી પરિવાર દિકરી સહિત સહુના ચહેરા પર ચમકતી ખુશી. અડધી રાતે પગનો દુખાવો એટલો વધી ગયો કે ગુસ્તાવને તરત હોસ્પિટલ ભેગા કરવા પડ્યા. ડાયાબિટિશ થી પિડીત ગુસ્તાવ જોતજોતામા કોમા મા સરી ગયા. પગે ગેંગેરીંગ થઈ ગયુ, પગ કાપ્યો, થાય એટલા ઉપચાર કર્યા પણ ચાર દિવસમા કોમાની અવસ્થામા ગુસ્તાવે છેલ્લો શ્વાસ લીધો.

મંગળવારથી શરૂ થતી સમર સ્કુલ માટે જ્યારે નિરાલી અને બીજા શિક્ષકો સ્કુલે પહોંચ્યા ત્યારે ગુસ્તાવના મરણના સમાચાર મળ્યા. પત્નિ, દિકરી, અને બે દિકરા પિતાના શબને લઈ પાછા આવ્યા.

બસ! આ બનાવે નિરાલીને હચમચાવી મુકી. ક્ષણ બે ક્ષણ ના સમયમા નદીમા પડતા પુનિતના મનમા શું થયું હશે? ગુસ્તાવને સ્વપ્ને પણ ખ્યાલ હશે કે પોતે પાછો હ્યુસ્ટન નહિ જાય?

એવું નથી કે આવું બનતુ નથી. હમેશ જ આવા બનાવો બનતા રહે છે, પણ ક્યારેય આપણે વિચારતા નથી.કંઈ કેટલીય વસ્તુ મનમા ધરબાયેલી હોય છે. કેટલીય લાગણી, કોઈના તરફથી થતી ઉપેક્ષા, કોઈને વહાલના બે શબ્દ કહેવાની ઈચ્છા, જીવનભર સહેલી કોઈની જોહુકમી, પોતાના નો પ્રેમ, અને પોતાના નો જ તિરસ્કાર! સગાં, મિત્રો, કેટલાય સંબંધો આસપાસ વિંટળાયેલા હોય છે. ઘણીવાર વાત હોઠ સુધી પહોંચે પણ પ્રગટ ના થાય! કાલે જરૂર કરીશ ની રાહમા કાલ કદાચ આવે જ નહિ! શુ આમ જ જીવન પસાર થઈ જાય અને મનની વાત મનમા જ રહી જાય?

વાત કહેવાય નહિ પણ લખાય તો ખરી. મનમા ઉપજેલો ગુસ્સો, પ્રેમ, નિરાધારપણુ, સહિષ્ણુતા, હતાશા, લાગણી કદાચ જીવતા જે ન કહી શક્યા તે આપણા ગયા પછી પણ લખાણ રૂપે કોઈના વાંચવામા તો આવે. આપણા ગયા પછી એ વાંચી કોઈનુ જીવન સુધરી પણ જાય અને ન સુધરે તો ય, આપણુ મન હલકું થઈ જાય!

બસ એ વિચારે નિરાલી એ ડાયરી ને પેન હાથમા લીધા.

(સત્ય ઘટના પર આધારિત)

શૈલા મુન્શા  તા. ૦૬/૨૯/૨૦૧૫

Posted in Short stories | 6 Comments

મલકતુ મૌન!

thCTI2TKMTgoing down slides

મૌન ને પણ હોય છે ભાષા,સાંભળી છે કદી,

કશું કહેવાની ક્યાં જરૂર, અનુભવી છે કદી?

કીડીઓ ની ચાલતી હાર ને,નિહાળતુ બાળ

વાંચ્યુ છે કુતૂહલ આંખમા એની કદી?

રોજ લસરવું લસરપટ્ટી પર, રોજ  આનંદ ને હસી,

કલકલતું હાસ્ય, એ નિર્દોષતા માણી છે કદી?

આવે કોઈ યાદ પાંપણને કોર, ને થનગને હૈયુ,

મલકતા એ મૌન ની મોંઘેરી મિરાત જાણી છે કદી?

ખરબચડા હાથ વરસાવે વહાલ તમ શિરે,

શબ્દ બને મૌન, એ મમતા પામી છે કદી?

મૌન ને  પણ હોય છે ભાષા, સાંભળી છે કદી?

 

શૈલા મુન્શા  તા. ૦૬/૧૭/૨૦૧૫

 

 

Posted in poems | 8 Comments

પ્રકોપ!

5606565172_6fc41e5138_z

વા વાયા ને વાદળ ઉમટ્યા, ત્યાં સુધી તો ઠીક છે મારા ભાઈ!

પણ વિફરે જો વાદળ ને કરે કડાકા તો કરીએ શું મારા ભાઈ?

ગગન ગોખલે ઉજાશ કરે જો વિજળી, ત્યાં સુધી તો ઠીક છે મારા ભાઈ!

પણ ત્રાટકે જો વિજળી ને  વન બળે લીલુડાં, તો કરીએ શું મારા ભાઈ?

રણ ની રેત જાણે લાગે મખમલી સેજ, ત્યાં સુધી તો ઠીક છે મારા ભાઈ!

ફુંકાય  બની વંટોળ એ રેત, ને નગર બને કબર તો કરીએ શું મારા ભાઈ?

વરસાદી મોસમ ને નદી નો કિનારો, ત્યાં સુધી તો ઠિક છે મારા ભાઈ!

ધસમસતા વેગે વહેતી એ નદી ફેલાવે વિનાશ, તો  કરીએ શું મારા ભાઈ?

ભલાઈ નો બદલો મળે ભલાઈ થી, ત્યાં સુધી તો ઠીક છે મારા ભાઈ!

કદી મળે ઉપકાર નો બદલો અપમાનથી, તો  કરીએ શુંમારા ભાઈ?

વા વાયા ને વાદળ ઉમટ્યા, ત્યાં સુધી તો ઠીક છે મારા ભાઇ!

 

શૈલા મુન્શા. તા ૦૫/૨૯/૨૦૧૫

 

Posted in poems | 11 Comments