હકીકત!

 

વાવવાં જો હોય કોઈ સપના તો,

દિલ રાખવું પડે છે મજબુત!

ફસલ પાકશે કે નહિ,

એ બાહેંધરી સપના નહિ,

માનવીની ધગશ આપે છે.

મંઝિલ તો સામે જ છે, બસ!

પગલું પહેલું જો ઉપડે, તો રસ્તો સાફ છે!

બેસીને કિનારે, જોતા તમાશો,

જિંદગી આખી વહી જાય છે,

હોય જો હામ, સામે વહેણ તરી જવાય છે!

કરવાં સાકાર સપના, બેસ ના કિનારે,

ભર પગલું પહેલુ, ને સપનુ બનશે હકીકત!

શૈલા મુન્શા.  તા ૦૨/૦૫/૨૦૧૬

 

 

Posted in poems | 5 Comments

મોહસીન

ત્રણ વર્ષનો મોહસીન લગભગ છ મહિના પહેલા અમારા ક્લાસમા આવ્યો. અમેરિકાની એક સ્કુલમા હું નાના બાળકો જે માનસિક અથવા શારીરિક વિકલાંગ હોય એમની સાથે કામ કરૂં છું. મોહસીન ના માતા પિતા સાઊદી અરેબિયાના રહેવાસી. થોડા વર્ષોથી અમેરિકા આવી વસ્યા. નાનકડો મોહસીન રૂપાળો, વાંકડિયા ઘુંઘરાળા વાળ અને આંખોમા એક જાતની નટખટ તોફાની ચમક. કોઈ પણ એને પહેલી વાર જોઈને જ એને વહાલ કરવા માંડે, પણ ભાઈનુ ખરૂં રૂપ તો અમે જ જાણતા હોઈએ.

અમારા  P.E. ના સરનો એ ખુબ લાડકો. હું કે સમન્થા જો ફરિયાદ કરીએ કે મોહસીન ખુબ તોફાની છે, એક જગ્યાએ ટકતો નથી, વગેરે વગેરે તો એમને ના ગમે.

દરેક સ્કુલની જેમ અમારે ત્યાં પણ બાળકોને વરસમા બે વાર બહાર પિકનીક પર લઈ જવાના હોય.  આ વર્ષે બાળકોને લઈને અમારે પિકનીક પર જવાનુ હતુ, અને એ પણ એક મોટા રેન્ચમા. જ્યાં બાળકો માટે લસરપટ્ટી, હીંચકા અને બીજા ઘણા રમવાના સાધનો. સાથે સાથે નાનુ પેટીંગ ઝુ જ્યાં બાળકો બકરી, ને ઘેટા ને મરઘાં બતકાંને રમાડે, હાથ ફેરવી પંપાળે વગેરે. ખુલ્લી જગા અને  વચ્ચે નાના ખેતરો. ગાડામા બેસાડી બાળકોને લઈ જાય ને બાળકો ગાયને ઘાસ ખવડાવે.

અમારા ક્લાસના બાળકો નાના એટલે મોટાભાગના બાળકો સાથે મા કે બાપ બેમાથી એક જણ આવે. એક તો માનસિક વિકલાંગ બાળકો અને અજાણી જગ્યાએ એમનુ વર્તન સાવ જુદું. ભીડ કે ઘણા બાળકો હોય તો આ બાળકો ગભરાઈ જાય, અથવા ખુલ્લી જગ્યાએ દોડાદોડ કરે, તો અમે બે જણ કેટલાને સાચવી શકીએ  એટલે માબાપ સાથે આવે.

મોહસીનની મા નોકરી પરથી રજા લઈ શકે એમ નહોતી એટલે એણે એની મોટી બહેન ને અમારી સાથે મોકલી. નસીબજોગે પહેલીવાર અમારા P.E. ના સર પણ હરખતા હરખાતા અમારી સાથે આવ્યા. “મારે આ બાળકો સાથે પિકનીકનો અનુભવ લેવો છે”

રેન્ચ પર પહોંચ્યા અને થોડીવારમા જ મોહસીની માસી થાકી, અમને કહેવા માંડી “અહીંયા બાબાગાડી મળશે? મારાથી મોહસીન પાછળ દોડાતું નથી” હવે ત્યાં બાબાગાડી તો ક્યાંથી મળે! પણ અમારી સાથે આવેલા સર માઈકલ (જેમનો મોહસીન લાડકો) એ કહે “અરે! ચિંતા ના કરો, હું છુંને!

બસ, પછી તો મોહસીનનુ ધ્યાન રાખવાની જવાબદારી અને જે આખા દિવસમા એમની હાલત થઈ છે!

લાંબા તાડ જેવા માઈકલ સર અને નાનકડા હરણ જેવો ચંચળ મોહસીન! આખા રેન્ચમા ભાગંભાગ!!! સ્કુલે પાછા જવા બસમા બેઠા ત્યારે માઈકલ સરના હાલ હવાલ જોવા જેવા હતા. બે હાથ જોડી અમને કહે “ધન્ય છે તમને, આખો દિવસ તમે આ બધા બાળકો સાથે કામ કરો છો. તમારી વાત સાચી છે, મોહસીન ક્લાસમા તમને એક મીનિટ બેસવા દેતો નથી એનો મને હવે ખ્યાલ આવ્યો.

આવા અમારા નટખટ તોફાની તોય સહુનો લાડકો એવા મોહસીનની જિંદગી અત્યારે એક ફુટબોલની જેમ મા બાપના છુટાછેડા ને કારણે આમથી તેમ ફંગોળાતી રહી છે. અરેબિક પચાસ પંચાવનનો બાપ પૈસાના જોરે મા પાસેથી બાળકનો કબ્જો પોતે લેવા માંગે છે.ત્રીસ વર્ષની મા જેને પુરૂં અંગ્રેજી બોલતા પણ નથી આવડતું એનો ગભરાટ અને ડર અમે જોઈ શકીએ છીએ.

આજ સુધી જે બાપ ક્યારેય કોઈ સ્કુલની મીટીંગમા આવ્યો નહોતો, મોહસીનમા કોઈ રસ લીધો નહોતો એ હવે છુટાછેડા પછી ફક્ત મા ને હેરાન કરવા જે રમત રમી રહ્યો છે તે અમે પણ જોઈ શકીએ છીએ. માની લાચારી અને અજાણ્યા દેશમા લડત કેમ કરવી એનો રસ્તો સ્કુલના કાઉન્સીલરે એને બતાવ્યો અને CPS (child protection service) જે અમેરિકામા બાળકોના રક્ષણની જવાબદારી લેતું હોય છે એને કેસ સોંપ્યો છે

મોહસીનનુ શું થશે એ તો વખત જ બતાવશે. મોહસીન કોઈ માનસિક વિકલાંગ બાળક નથી પણ માબાપની લડાઈ એ એને જીદ્દી બનાવી દીધો છે. મોહસીન અને એના જેવા કેટલાય બાળકોનુ જીવન, એમનુ બચપન આ છુટાછેડા રૂપી અગ્નિમા સ્વાહા થતું જોઈ રહ્યા સિવાય બીજું કાંઈ ન કરી શકવાની સ્થિતીમા અમે એટલું જરૂર કરીએ છીએ કે મોહસીન ને પ્રેમ તો આપીએ જ છીએ પણ સાથે સાથે જેટલું એને શીખવાડી શકીએ એનો પ્રયાસ ચોક્કસ કરીએ છીએ, અને એનો વિકાસ પણ જોઈ શકીએ છીએ.

અસ્તુ,

 

શૈલા મુન્શા  તા.  ૦૧/૦૧૬/૨૦૧૬

Posted in Daily incidents. | Leave a comment

એબડિઆસ

ચાર વર્ષનો એબડિઆસ અમારા ક્લાસમા નવો છે.  અમેરિકાના મારા શિક્ષક તરીકેના અનુભવો ભારતથી સાવ જુદા છે. અહીં હું નાના બાળકો અને તે પણ માનસિક વિકલાંગ હોય તેમની સાથે કામ કરૂં છું અને રોજ નવુ શીખુ છું.

બધા બાળકો ખરેખર તો માનસિક વિકલાંગ નથી હોતા. દરેક વસ્તુ એના સમયે થવી જોઈએ અને એમા ફેરફાર તેઓને વિચલીત કરી દે છે.

એબડિઆસ બીજા મેક્સિકન બાળકો જેવો જ નાનકડો રેશમી વાળ અને ગોળ ચહેરાવાળો બાળક છે, ફરક એટલો જ કે માબાપની કાળજી અને દેખભાળ દેખાઈ આવે. સરસ ઈસ્ત્રીવાળો યુનિફોર્મ, સરસ રીતભાત. પહેલે દિવસે ક્લાસમા આવ્યો તો હું ને સમન્થા (જે મારી સાથે ક્લાસની શિક્ષક છે,) જોતા જ રહી ગયા. આ બાળક કેમ અમારા ક્લાસમા છે? હસમુખો ચહેરો ક્લાસમા સહુથી નવો પણ સહુથી હોશિયાર, સ્પષ્ટ ઉચ્ચાર, ને કેમ અહીં?

થોડા વખતમા અમને ખ્યાલ આવી ગયો કે એબડિઆસ એક “Autistic” બાળક છે જે દેખાવમા તો બીજા સામાન્ય બાળક જેવો જ લાગે, પણ એમનુ વર્તન, એમની દિનચર્યા અમુક ઢાંચામા ગોઠવાયેલી હોય એમા ફેરફાર એમનુ મગજ સહેલાઈ થી અપનાવી ના શકે.

અમારી સાથે તો એબડિઆસ થોડા દિવસમા હળીમળી ગયો, રોજ સવારે આવતાની સાથે અમને  ગુડ મોર્નીંગ કહે, બીજા બાળકોને પણ કહે પણ બધા જવાબ ના પણ આપે, પણ જો સંગીતના સર ક્લાસમા આવે અને કહે એબડિઆસ કેમ છે તો જવાબ ના આપે અને અને એવી રીતે સામે જુએ કે જાણે એને કાંઈ સમજ નથી પડતી. આ બાળકો બહુ બધા માણસો કે બાળકો વચ્ચે પોતાની જાતને એક કોચલામા સમેટી લે.

એકની એક વાત એબડિઆસ આખો દિવસ કરે. મારી મમ્મી મને લંચ આપવા આવશે, મને ત્રણ વાગે લેવા આવશે. ખેર જે વાત મારે કરવી છે તે એના ગુસ્સાની કરવી છે, જેણે અમને હસતા બંધ કરી દીધા.

દર શુક્રવારે અમે બાળકોને સવારે નવ વાગ્યે કોમ્પ્યુટરના ક્લાસમા લઈ જઈએ.સ્કુલમા અમારો ક્લાસ એક બાજુ અને કોમ્પ્યુટરનો બીજા છેડે ત્યાં પહોંચવા માટે અમારે કાફેટેરિઆ પાસેથી પસાર થવું પડે. એબડિઆસ અમારો લાઈન લીડર. જેવા અમે કાફેટેરિઆ પાસે આવ્યા, એ અંદર જવા માટે વળી ગયો કારણ દસ વાગે અમે એમને જમવા માટે રોજ લઈ જઈએ. બીજા એક શિક્ષક ત્યાં ઊભા હતા એ અને હુંને સમન્થા હસી પડ્યા કે આ બાળકોનુ  મગજ દરરોજના રુટિનથી કેવું સેટ થઈ ગયુ છે. બસ અમારા એબડિઆસ ની કમાન છટકી. ગુસ્સામા ભાઈ બોલી ઉઠ્યા “It’s not funny” અમારા ચહેરાનુ હાસ્ય તો જાણે સ્થિર થઈ ગયું.

અચરજની વાત એ છે કે પેલા શિક્ષક તો આભા જ બની ગયા, બીજાની જેમ એમની પણ એવી માન્યતા કે આ બાળકો બિચારા કાંઈ સમજતા નથી ત્યાં એબડિઆસનુ આ રૂપ એમને અચંબિત કરી ગયું.

એબડિઆસ અને એના જેવા બધા બાળકો સામાન્ય બાળકોથી  સાવ અસામાન્ય હોય છે અને યોગ્ય કેળવણી એમને આગળ જતા મોટા વેજ્ઞાનિક કે મોટા ઈતિહાસકાર કે નેતા બનાવે તો એમા કોઈ નવાઈ નથી.

એમની યોગ્ય દિશામા પ્રગતિ થાય એમા અમારો પણ પ્રયાસ છે એ મારો આત્મ સંતોષ છે.

 

શૈલા મુન્શા. તા ૦૧/૦૯ ૨૦૧૬

Posted in Daily incidents. | 3 Comments

દિકરી -શૈલા મુન્શા

વહેલી સવારે હોસ્પિટલના નીરવ એકાંતમા સીમા બારી પાસે ઊભી બહાર વરસતા બરફને જોઈ રહી હતી. રાતની આ શાંતિ અને બહાર સ્ટ્રીટ લેમ્પનુ અજવાળું. ખરતા બરફ સાથે સાથે ક્ષણો સરી રહી હતી. છેલ્લા બાર મહિના, એની જિંદગી ક્યાંથી ક્યાં પહોંચી ગઈ. એ દર્દ, એ આઘાત માથી સીમા હજુ બહાર નીકળી. નહોતી. હોસ્પિટલમા  બધા જંપી ગયા હતા, ક્યાંક કોઈ પેશન્ટનો ધીમો કણસવાનો અવાજ શાંતિમા ખલેલ પાડી રહ્યો હતો. નર્સની પાળી બદલવાનો સમય થવા આવ્યો હતો, એટલે ઝડપભેર  પોતાની રોજિંદી કામગીરીને પતાવવા આમતેમ જતી દેખાતી ને સીમા તરફ હળવું હાસ્ય ફરકાવતી જતી.

જાન્યુઆરીનો મહિનો એટલે શિકાગોમા ચારેકોર બરફના ઢગલા જોવા મળે. રસ્તા પરનો બરફ તો સાફ થઈ જાય, પણ સડકના બન્ને કિનારે બરફના ઢગલા જામ્યા હોય. સીમા ડિસેમ્બરના અંત મા શિકાગો આવી. પહેલીવાર ભારતથી અમેરિકા આવી.  બરફ તો ત્યારે પણ ચારેકોર હતો, પણ સીમા સ્તબ્ધ શી સાથે આવેલ ભાઈ જેમ કહે તેમ એરપોર્ટની વિધી પતાવી બહાર આવી ને વિનય ગાડી લઈને લેવા આવ્યો હતો એની સાથે ઘરે પહોંચી. નેહા એની દિકરીને છેલ્લા દિવસો જતા હતા.દસેક દિવસ પછી ની તારીખ ડિલીવરી માટે ડોક્ટરે આપી હતી.

મા દિકરીએ ભેટીને હૈયું ઠાલવી દીધું. નેહાએ બહારથી હિંમત રાખી મમ્મીને ધીરે ધીરે ઘર અનેરસોડાના ઉપકરણોથી પરિચીત કરાવી. ગેસ કેમ વાપરવો, માઈક્રોવેવ, ઓવન મા કઈ વસ્તુ ઝડપથી રંધાય વગેરે.સીમા યંત્રવત કામ કરતી. નેહા એકની એક દિકરી, મમ્મીનો પુરો સહારો બની રહી.

અડધી રાતે નેહાને દુખાવો ઉપડ્યો. ડિલીવરીની તારીખ ઉપર એક બે દિવસ થઈ ગયા હતા એટલે સીમા તૈયાર જ હતી.  નેહાના પતિ અને પોતાના જમાઈ વિનયને પણ ઓફિસમા થી છેલ્લા ચાર દિવસથી રજા લેવડાવી હતી.

સીમા શિકાગોની અજાણી અને ડ્રાઈવીંગ કરવાનો તો સવાલ જ નહિ એટલે પુરતી તૈયારી રાખી હતી. વિનયે તરત ગાડી બહાર કાઢી હજી બરફ પડવાનો શરૂ નહોતો થયો એટલે હોસ્પિટલ પહોંચતા વાર ના લાગી. અમેરિકાના રિવાજ મુજબ બાળકના જન્મ સમયે માતા સાથે પિતા પણ હાજર હોય, એટલે વિનય નેહા સાથે લેબર રૂમમા હતો.

હોસ્પિટલના એ નીરવ એકાંતમા સીમા એ પળને યાદ કરી રહી જ્યારે એ હોસ્પિટલમા  નેહાની જેમ જ બાળકના આગમનની રાહ જોઈ રહી હતી. ડોક્ટરે જ્યારે નેહાને હાથમા મુકતા કહ્યું “લો તમારે ઘેર લક્ષ્મીજી પધાર્યા છે,” ત્યારે એ આનંદવિભોર બની ગઈ હતી. ફુલ સી કોમળ એ નવજાત બાળકીને હાથમા લેતાં એનુ માતૃહ્રદય ગદગદ થઈ ગયું હતુ. રૂમમા લઈ ગયાને જેવો જતીન એની પાસે આવ્યો કે સીધો પહેલા બાળકીના પારણા પાસે પહોંચી ગયો. દિકરીને હાથમા લેતા એની આંખો ખુશીથી છલકાઈ ઊઠી. સીમાને માથે હાથ ફેરવતા એ બોલી ઉઠ્યો, “સીમા આપણી દિકરીને કોઈ કમી નહિ આવવા દઈએ. મારી આંખથી એને ક્યારેય  દુર નહિ થવા દઉં. આ તો મારો રાજા બેટ્ટો છે.”

સીમાની સામે જાણે ફીલમની રીલ રિવાઈન્ડ થતી હોય તેમ એ દિવસો યાદ આવી ગયા. નેહા માટે જતીન કેટલો ચિંતિત રહેતો. અરે! નેહા જ કેમ,  સીમાને પણ બહારથી આવતા મોડું થાય, અંધારૂ થઈ જાય તો મુંબઈ જેવા શહેરમા પણ એ સ્ટેશન પહોંચી જાય. જાણે બધા ગલીના ગુંડા સીમાની જ રાહ જોઈને ઊભા હોય અને એને કાંઈ કરી બેસે! નેહાને તો એકલી ક્યાંય જવાનો સવાલ જ પેદા ના થાય. સ્કુલની પિકનીક હોય કે સ્કુલમા કોઈ પ્રસંગ હોય, જતીન જ લેવા અને મુકવા જાય.

મિત્રો ઘણીવાર મજાક પણ કરે”જતીન આટલી ચિંતા ના કર. દિકરીને થોડી સ્વતંત્ર થવા દે, આ દુનિયાનો સામનો કરવા એને પોતાના નિર્ણયો લેવા દે.” જતીન સમજતો પણ એ પણ પોતાના સ્વભાવથી મુક્ત નહોતો થઈ શકતો. એવું પણ નહોતુ કે જતીન જુનવાણી હતો.

નેહાને એન્જીનિયર બનવુ હતુ તો જતીને પુરો સાથ આપ્યો. નેહા પણ ભણવામા ખુબ હોશિયાર હતી. એન્જીનિયર થયા પછી નેહાને સરસ નોકરી પણ મળી ગઈ. સીમા ને જતીનની ખુશીનો કોઈ પાર નરહ્યો. દિકરીનુ ભણતર લેખે લાગ્યું. એ પોતાના પગભર થઈ ને જતીન ના ચહેરા પર હર કોઈ એ ખુશી એ આત્મસંતોષ જોઈ રહ્યા.

સીમાને એ દિવસ યાદ આવી ગયો જ્યારે નેહાએ ઘરે આવી એને વાત કરી. “મમ્મી મારી ઓફિસ મને અમેરિકા મોકલવા માંગે છે, ખુબ સારી તક છે. મને ઘણુ શીખવા મળશે અને સાથે સાથે હું ભણીને M.S. ની ડીગ્રી પણ મેળવી શકીશ. મારી બહુ ઈચ્છા હતી અમેરિકા ભણવા જવાની, પણ મારે પપ્પાને એટલો ખર્ચ નહોતો કરાવવો. ભગવાને આ તક સામેથી આપી છે, તુ પપ્પાને સમજાવ.”

સીમા જ જાણતી હતી કે જતીનને એણે કેવી રીતે સમજાવ્યો. દિકરીના ભવિષ્ય ખાતર જતીને હા પાડી અને નેહા અમેરિકા આવી ગઈ.બે વર્ષમા માસ્ટરની ડીગ્રી પણ મેળવી અનેઓફિસમા પણ પ્રગતિના સોપાન સર કરતી રહી. ઓફિસમા જ કામ કરતા વિનય સાથે એને સારૂં બનતુ. વિનય એને ગમતો પણ વિનય મરાઠી હતો. નેહાને ખબર હતીકે એની મરજીનો  મમ્મી પપ્પા વિરોધ નહિ કરે. વિનયના માબાપ પુના રહેતા હતા  ખુબ સંસ્કારીને પ્રગતિશીલ કુટુંબ હતુ. નેહા એ વિનયને જ કહ્યું” વિનય તુ મારા મમ્મી પપ્પાને મળ, એમને જો કોઈ વાંધો નહિ હોય તો મારી હા છે.

દિકરી માટે જ્યારે વર શોધવાનો હોય ત્યારે કોઈ બાપને જલ્દી કોઈ છોકરા પર વિશ્વાસ ના આવે. કાંઈને કાંઈ કમી દેખાયા જ કરે, પણ વિનય અને એના માતા પિતાને મળ્યા બાદ જતીનને પુરો ભરોસો થયો કે વિનય નેહાને હમેશ ખુશ રાખશે,

લગ્ન મુંબઈમા જ થયા, નેહા અને વિનય રજા લઈ ખાસ ભારત લગ્ન માટે આવ્યા અને અનેરા કોડ ભર્યા હૈયે જતીન, સીમાએ દિકરી પરણાવી. નેહા પપ્પા પસે વચન લેતી ગઈ કે જલ્દી અમેરિકા ફરવા આવજો. પપ્પા એ પણ લાડકડી દિકરીને કહ્યું “ચોક્કસ આવીશ, જ્યારે તુ મા બનવાના સમાચાર આપીશ. પછી અમારે એ જતો કામ બાકી રહેશે, તારા કરતાં પણ વધુ લાડ તારા અંશને આપવાનુ.”

ગયા વર્ષનો જાન્યુઆરી મહિનો. નેહા વારંવાર ફોન કરી પપ્પાને કહેતી” ક્યારે આવો છો? અરે! અમેરિકા આવવાનો વિસા તો લઈ રાખો! ટીકિટ હું મોકલીશ બસ આ બે મહિના જવા દો ઠંડી ઓછી થાય એટલે આવી જવાનુ” છેવટે ધમકી આવી પપ્પા જો હવે મારી વાત નહિ માનો તો હું તમારી સાથે બોલવાની નથી.

જતીન સીમાને કહે” ચાલ આપણે શ્રીનાથજી દર્શન કરી આવીએ અને આવીને વિસાની અરજી આપી આવીએ” દર્શન કરી ખુશ ખુશાલ હૈયે બસ નેહાની વાત કરતા કરતા કે “ચાલો એકવાર ફરી આવીએ પછી સારા સમાચાર આવશે તો પાછા જઈશું” સીમાને જતીન દાદર સ્ટેશન  ઉતરી ઘરે જવા ટેક્ષી બોલાવવા ગયા ને જતીન જમીન પર ફસડાઈ પડ્યો. બુમાબુમ ને હોહા. સીમાને ક્ષણભર તો સમજ જ ના પડી, લોકોનુ ટોળું નેકોણ કેવી રીતે જતીનને ટેક્ષીમા નાખી હોસ્પિટલ લઈ ગયા એની કોઈ સુધ સીમાને નહોતી. માંડમાંડ ભાઈનો નંબર યાદ આવ્યો.

જોતજોતામા એક પછી એક મિત્રો, સગાં વહાલા પહોંચી ગયા, જતીન કોમામા જતો રહ્યો હતો. નેહાને સમાચાર મળ્યા, વળતી ફ્લાઈટ પકડી નેહાને વિનય મુંબઈ આવ્યા. દશ દિવસ, પંદર દિવસ ડોક્ટરે કહી દીધું”પેશન્ટને ઘરે લઈ જાવ. કશુ થઈ શકે એમ નથી. ફક્ત શ્વાસ ચાલે છે”

નેહાએ મજબુત મન કરી નિર્ણય લીધો અને મામા મામીએ સાથ આપ્યો. જતીનને મામાના ઘરે લઈ ગયા. નેહાને તો પાછુ અમેરિકા આવવું પડે એમ હતું, પણ એ ઘડી થી પપ્પાની સારવારનો બધો ખર્ચ નેહાએ ઉપાડી લીધો. દિવસ રાત માટે માણસ નવડાવવા, યુરીનરી ટ્યુબ,પીઠમા છાલા ના પડે માટે મલમ, ડેટોલ જે કાંઈ ખર્ચો થાય, નેહા પૈસા મોકલતી રહી. સીમાને દિકરી ક્યારે દિકરો બની ગઈ ખબર પણ ના પડી.

એપ્રીલમા નેહાએ મમ્મીને સમાચાર આપ્યા, “પપ્પાને કાનમા કહે કે તમારી નેહા મા બનવાની છે, જલ્દી સાજા થઈ જાવ અને અમેરિકા તમારી લાડકી દિકરી પાસે આવી જાવ.”

દશ મહિના મોત સામે ઝઝુમી જતીને છેલ્લા શ્વાસ લીધા. કેવી વિટંબણા, નેહા પપ્પાના આખરી દર્શને ના આવી શકી. ડોક્ટરે લાંબી મુસાફરીની ના પાડી હતી. હિંમત રાખી બાપની અંતિમયાત્રા  કોમ્પ્યુટર પર જોઈ અને મામાને કહ્યું “મમ્મીને લઈ જેમ બને તેમ જલ્દી મારી પાસે લઈ આવો”

ખભા પર હળવી થપકી પડતા સીમા પોતાની ભાવ સમાધિમા થી બહાર આવી. વિનય નાજુક નાનકડી પરી સી માનસીને હાથમા લઈ ઊભો હતો.  માનસીને હાથમા લેતા સીમા જાણે જતીનને કહી રહી, “તમારી નેહાએ દિકરીને જન્મ આપ્યો છે જે દિકરાથી ય સવાયી નીવડશે.”

શૈલા મુન્શા તા. નવેમ્બર ૧૦, ૨૦૧૫

 

Posted in Short stories | 2 Comments

હાઈકુ

૧ – ખરતી રેતી,

સમાય ના હાથમા,

જિંદગી કેમ?

૨ – આવેલી તક,

સરી જાય રેત સી,

જાણે અજાણે!

૩ – અચૂક તુટે

છે,  મિનારા રેતના!

બાંધ ના કદી.

૪ -રણ વચાળે,

જળ જો ઝાંઝવાના!

પ્યાસ ના બુઝે!

૫ – કણ રેતીનો,

ચમકતો હીરલો

સૂર્ય કિરણે!

૬ – બાંધીને  કિલ્લા,

બાળકો એ રેતના,

જીત્યા શું જગ?

શૈલા મુન્શા.  તા. ૧૨/૦૯/૨૦૧૫

Posted in Haiku | Leave a comment

કોઈ પાછુ વળી જાય!

દિલના ઉંબરે આવીને કોઈ પાછુ વળી જાય,

ખોલું કમાડ હૈયાના, ને કોઈ પાછુ ફરી જાય.

ચાલતાં રસ્તે મળે કદી અણજાણ મુસાફર,

નજરૂં મળે ના મળે, દિલની વાત કળી જાય.

આટલેથી ક્યાં અટકે છે ઓરતા દિલના,

હોય હાથમાં ચિરાગને, જડીબુટ્ટી જડી જાય.

ખુટી જાય છે આયખું આખું પ્રેમની તલાશમા,

કંચન બને છે શુધ્ધ, જ્યારે અગ્નિમા બળી જાય.

બને છે એક જ રાધા કૃષ્ણ દિવાની ગોકુળમા,

માન ભલેને મહારાણીનુ, રૂકમણિ રળી જાય!

 

શૈલા મુન્શા  તા. ૧૧/૨૭/૨૦૧૫

Posted in gazal | 6 Comments

Mr. Zavere Poonawala

It is a story worth sharing !!!

This about Mr. Zavere Poonawala who is a well-known industrialist in Pune. He had this driver named Ganga Datt with him for the last 30 years on his limousine, which was originally owned by Acharya Rajneesh.

Ganga Datt passed away recently and at that time Mr. Poonawala was in Mumbai for some important work. As soon as he heard the news, he canceled all his meetings, requested the driver’s family to await him for the cremation and came back to Pune immediately by a helicopter.

On reaching Pune he asked the limo to be decorated with flowers as he wished Ganga Datt should be taken in the same car which he himself had driven since the beginning. When Ganga Datt’s family agreed to his wishes, he himself drove Ganga Datt from his home up to the ghat on his last journey.

When asked about it, Mr. Poonawala replied that Ganga Datt had served him day and night and he could at least do this being eternally grateful for him. He further added that Ganga Datt rose up from poverty and educated both his children very well. His daughter is a Chartered accountant and that is so commendable.

His comment in the end, is the essence of a successful life in all aspects:.“Everybody earns money which is nothing unusual in that, but we should always be grateful to those people who contribute for our success. This is the belief, we have been brought up with which made me do, what I did”.
An inspiring example of humility.
This is INDIA……..!!!!!

આ ઇમૈલ મને મારા ભાઈ વિરલ તરફથી મળી અને હું આ real incidants જગતને જણાવવા માંગુ છું.

શૈલા મુન્શા. તા ૦૮/૩૧/૨૦૧૧.

Posted in Articles | Leave a comment