હાઈકુ

૧-માઝમ રાત,
મોકલવા સંદેશ
સેલ ફોન થી.

૨-દિલની વાત
કહેવાય ના કદી,
કમાડ બંધ.

૩-ખીલી જો કળી,
બહાર જીંદગીમા
ઓરતા પુરા.

૪-ચાતક ઝંખે
બુંદ એક પાણીનુ,
ધીખતી ધરા.

૫-જોઈ દોડતી
ખીસકોલી બાગમા,
હસતું બાળ.

૬-કહેવાય ના
અને સહેવાય ના,
કોઈ તો પુછે!

૭-એક મકાન
બની જાય છે ઘર,
સંગ તમારે.

૮-આવી શરમ!
બેઆબરૂ યુવતી,
કાન તો બંધ!

શૈલા મુન્શા તા ૦૭/૨૬/૨૦૧૪

Posted in Haiku | Leave a comment

હાઈકુ

૧- અવહેલના
તારી હસી મા ઢાંક,
નજર કર

૨-સૂરજ સામે
ઊડાડી ધૂળ ભલે,
ઊજાશ સદા

૩- મન ઉદાસ
કરે પ્રતિક્ષા તારી
આવીશ કદી

૪-હસું, હસાવું
ભીતર ભરી ગમ,
ન રડું કદી

૫- ચાંદની રાત
અમરત શી લાગે,
તારલા સંગ

૬- શમણા મહીં
જોઈ નાર નવેલી
યૌવન જાગે

૭-કોઈ કહે ના
મુંઝવણ મન ની,
સમજી તો જો

૮- મધ દરિયે
વહાણ તો ડુબે
સુકાન વિના

શૈલા મુન્શા તા ૦૬/૨૫/૨૦૧૪

Posted in Uncategorized | 4 Comments

એક અહેસાસ

સવારે દસ વાગે મારા ફોન ની ઘંટડી રણકી. નંબર જોયો તો ફોન ભારત થી હતો. આમ તો અહીં હ્યુસ્ટનમા સ્કુલમા ઉનાળાની રજા પડી ગઈ છે. ૨૦૧૩-૨૦૧૪ નુ વર્ષ પુરૂં થયુ, પણ અમેરિકાની શૈક્ષણિક પધ્ધતિ પ્રમાણે નબળા વિધ્યાર્થી માટે એક મહિનો સ્કુલ હોય જ્યાં એમને પાસ થઈ આગલા ધોરણ મા જવા માટે એક તક આપવામા આવે.
હું મંદ બુધ્ધિના બાળકો સાથે કામ કરૂં છું એટલે એમને માટે પણ સમર સ્કુલ હોય જેથી જેટલું શીખ્યા હોય તે ભુલી ના જાય એટલે હું પણ સ્કુલ મા જ હતી. સામાન્ય રીતે શાળામા હું ફોન ઉપાડતી નથી. મારે જેને કરવો હોય તેને મારા જમવાના સમયે કરી લઉં, અપવાદ રૂપે જો ફોન મારા બાળકો કે પતિનો હોય તો વાત કરી લઉં અથવા ભરત નો નંબર હોય તો વાત કરૂ.
નંબર ભારત નો હતો પણ અજાણ્યો.ફોનમા હલ્લો કહ્યુ ને સામેથી પ્રશ્ન પુછાયો “હલ્લો, આપ શૈલાબેન બોલો છો? હું આપની વિધ્યાર્થીની વિભા બોલુ છું, બેન નામથી કદાચ તમે મને નહિ ઓળખો પણ ૧૯૮૫-૧૯૮૬ ની સાલના દસમા ધોરણ ના ક્લાસમા તમે અમારા શિક્ષીકા હતા.” ક્ષણભર હું અચંબિત થઈ ગઈ.હું હજી હા પાડું ત્યાં તો વાત આગળ વધી. “બેન અમે એ બેચના બધા વિધ્યાર્થી મળી આ વર્ષે ગુરૂપુર્ણિમા ઉજવવા માંગીએ છીએ. ૧૩મી જુલાઈ એ ગુરૂપુર્ણિમા છે. અમને ખબર છે તમે અમેરિકા છો, પણ બેન તમે તમારા આશિષ ની વિડિયો કે તમારા બે બોલ, ત્યાં તો એના હાથમાથી ફોન દેવેને લઈ લીધો.બે ત્રણ જણા વાત કરવા તત્પર હોય એવું લાગ્યું. બેન તમે જરૂર તમારા આશિર્વાદ અમને મોકલજો, અમે તો બને તો તમને વિડિયો કોન્ફરન્સ દ્વારા સાંકળી રૂબરૂ જોવાનો પ્રયત્ન પણ કરવાના છીએ.” મારી ખુશી ને મારા આશ્ચર્ય નો પાર નહોતો. નજર સમક્ષ એ બાળકોની આછી ઝાંખી થઈ રહી હતી
વીસ વર્ષ ભારત ની શાળામા શિક્ષીકા તરીકે ભણાવ્યું હતું. હજારો બાળકો હાથ નીચેથી પસાર થઈ ચુક્યા હતા અને આજે અચાનક કોઈ ફોન કરી કહી રહ્યું હતુ, “શૈલાબેન ઘણા શિક્ષકો પાસે ભણ્યા પણ તમને અને વશી સરને અમે બહુ યાદ કરીએ છીએ.”
લગભગ ત્રીસ વર્ષ બાદ કોઈ વિધ્યાર્થી ફોન કરે, તમને, તમે આપેલ જ્ઞાન ને યાદ કરે એનાથી વિઃશેષ કયો સરપાવ તમને જોઈએ. હર્ષ થી મારા રૂંવાડા ઉભા થઈ ગયા.
“તમને મારો ફોન નંબર ક્યાંથી મળ્યો” જવાબ મળ્યો “બેન ભણાવતા ત્યારે એક વાત તમે હમેશ કહેતા કે મન હોય તો માળવે જવાય, તો બસ મન હતું કે ક્યાંકથી શૈલાબેન ની ખબર મળે અને વિનુભાઈ સર ની તબિયત સારી ન હોવાથી એમની ખબર કાઢવા ગયા હતા ત્યાં એમના દિકરા રાજેશભાઈ મળ્યા અને ગુરૂપુર્ણિમા ની ઉજવણી ની વાત સાંભળી બોલ્યા, શૈલાબેન અમેરિકા છે પણ એમનો ફોન નંબર મારી પાસે છે”
બસ નંબર મેળવી તમને ફોન લગાડ્યો અને જુઓ તમારી સાથે વાત કરીએ છિએ.
જીંદગી આખી બાળકોને ભણાવવામા ગઈ છે. ભારત હતી ત્યારે મોટા બાળકો અને અહીં અમેરિકામા નાના મંદ બુધ્ધિના બાળકો. જ્યારે પણ આવો પ્રેમ મળે છે, જીવ્યું સાર્થક લાગે છે.
ફોનમા સાંભળેલો અવાજ એમા છલકતો અહોભાવ, એનો અહેસાસ તો એક શિક્ષક બની બાળકો ની દુનિયામ ડોકિયું કરો તો જ આવે.
આજે એ આનંદ, એ અનુભૂતિ ના અહેસાસથી સભર સભર છું.

શૈલા મુન્શા તા.૦૬/૨૪/૨૦૧૪

Posted in Daily incidents. | 7 Comments

હોત ના!

આંસુની ખેવના આમતો હોત ના,
દીલનો કાબુ જો હું સદા ખોત ના.

કોઇ વરસી ગયાં કોઈ વિખરાઈ ગયા,
જે ભીતર કંઈ રહ્યાં પાંપણે, રોત ના.

આમ તો રાખી હિમત ઘણી મનમહીં,
જો દુઃખો ની એ વર્ષા કદી જોત ના.

કાળ ની થાપટો થી બચે ના કોઈ,
ક્યાં બને એવું, આવે કદી મોત ના.

જીવવાની કળા બસ શીખી જો લે સૌ,
મુખવટો હાસ્ય નો, ગમને તું ગોત ના.

આંસુ ની ખેવના આમતો હોત ના,
દિલનો કાબુ જો હું સદા ખોત ના.

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૬/ ૧૯/૨૦૧૪

Posted in gazal | 4 Comments

વેલેન્ટીનો

આજે સવારે બસમા વેલેન્ટીનો ને જોઈ મારા આનંદ નો પાર ન રહ્યો. સાથે એક જાતના દુઃખ ની લાગણી પણ મનમા ઘુમરાતી રહી.
મારા રોજીંદા પ્રસંગો મા આગળ પણ મે એના વિશે વાત કરી છે. અમેરિકા મા હું માનસિક અને શારીરિક અપંગતા વાળા બાળકો સાથે કામ કરૂં છુ. જેમની ઉમર ત્રણ થી પાંચ વર્ષની હોય. અહીં આ ક્લાસને P.P.C.D. (pre-primary children with dis- ability) કહે છે. અહીં આવતું દરેક બાળક માનસિક રીતે પછાત હોય એ જરૂરી નથી, પણ ઘણાની વાચા પુરી ખુલી ન હોય એવા ત્રણ વર્ષના બાળકને આ ક્લાસમા ઘણી સગવડ મળતી હોય છે. આગળ જતા આ બાળકો regular pre-k મા જઈ શકે.
વેલેન્ટીનો જ્યારે આવ્યો ત્યારે એને જોતા જ કોઈને પણ એના પર વહાલ આવી જાય એવો મજાનો લાગતો હતો.સોનેરી વાંકડિયા વાળ અને ગોરો ગોરો.ત્વચા એટલી કોમળ કે જરા જોરથી હાથ પકડીયે તો આંગળાની છાપ એના હાથ પર દેખાઈ આવે. આવ્યો ત્યારે વધુ પડતા લાડને કારણે રડીને બધુ મનાવવાની આદત હતી. થોડા દિવસ તો ચાલ્યું પણ પછી સ્કુલના નિયમો નુ પાલન કરતા શીખ્યો. ચપળ અને હોશિયાર એટલો કે ઝડપથી બધુ શિખવા માંડ્યો. વેલેન્ટીનો અને મિકેલ લગભગ સાથે જ મારા ક્લાસમા આવ્યા હતા. જેવા બન્ને ચાર વર્ષના થયા અમે એમને અડધો દિવસ regular pre-k ના ક્લાસમા મોકલવા માટે માબાપની અનુમતિ માંગી. સામાન્ય રીતે એ વસ્તુ માબાપ માટે ઘણા આનંદની હોય કે એમનુ બાળક સામાન્ય બાળક સાથે એમના ક્લાસમા જતુ થાય. મિકેલ ના માબાપ તો ખુબ રાજી થયા અને તરત અનુમતિ આપી, પણ વેલેન્ટીનો ની મા તૈયાર ના થઈ. વેલેન્ટીનો ને એ મોટા ક્લાસમા મોકલવા નહોતી માંગતી. ગયા વર્ષે એ લોકો બીજે રહેવા ગયા એટલે વેલેન્ટીનો બીજી સ્કુલમા ગયો.
અત્યારે સમર સ્કુલ ના લિસ્ટ મા એનુ નામ જોઈ નવાઈ લાગી. મારી ધારણા હતી કે હવે તો જરૂર વેલેન્ટીનો regulara pre-k ક્લાસમા હશે, પણ આજે જ્યારે એને એ જ ક્લાસમા જોયો અને આખો દિવસ એની સાથે રહ્યા પછી મારી સમજ મા એ ન આવ્યુ કે આ બાળક શા માટે માનસિક પછાત બાળકોના ક્લાસ મા હજી પણ છે? પુરી રીતે નોર્મલ બાળક ને શા માટે વિકસવાની તક નથી મળતી? મારી ટીચરે મને સમજાવ્યું “મીસ મુન્શા અમેરિકા મા બાળક જો માનસિક પછાત, કે Autistic ની શ્રેણીમા આવે તો સરકાર તરફ થી મોટી રકમ નો ચેક દર મહિને એમની દેખરેખ માટે મળે, માટે વેલેન્ટીનો જ નહિ ઘણા બાળકો નોર્મલ હોય પણ વર્તણુક તોફાની હોય કે જીદ્દી સ્વભાવ હોય તો એને કોઈ લેબલ લગાડી સરકાર પાસે પૈસા પડાવવાના આ બધા બહાના છે.”
માબાપ ના આ માનસિક પછાતપણા નુ શું કરવુ?

શૈલા મુન્શા. તા ૦૬/૦૫/૨૦૧૪

Posted in Daily incidents. | 5 Comments

સગવડિયો ધરમ

પ્રિયા ને જ્યારે ખબર પડી કે એ મા બનવાની છે ત્યારે એના આનંદ નો પાર ન રહ્યો. બહાર દિવસ પણ ખુબ સોહામણો હતો. આવો સરસ તડકો અને સૂરજ જોવા બોસ્ટનમા ભાગ્યે જ મળતો. અમેરિકા ના આ ભાગમા ઉનાળા મા પણ તડકો અને સૂર્યદેવતા નુ દર્શન એ તહેવાર બની જતો. પ્રિયા નો જન્મ અને ભણતર બધુ અમેરિકામા. મા બાપ વર્ષો પહેલા ભારત થી આવીને શિકાગો વસ્યા અને પોતાનો સંસાર અહીં વસાવ્યો. નાનકડી પ્રિયા ને જોઈતું બધુ મળી જતું. મા બાપની એકની એક દિકરી, દેખાવે સુંદર બાર્બી ડોલ જેવી લાગે. વાંકડિયા વાળ અને ગાલમા પડતું ખંજન, બધાને પરાણે રમાડવાનુ મન થાય.
પ્રિયા જેમ જેમ મોટી થતી ગઈ તેમ એના સ્વભાવમા સ્વાતંત્ર્ય વધતુ ગયું. મા બાપ પણ ખુબ રાજી, “વાહ અમારી દિકરી કોઈપણ અમેરિકન છોકરી ને ટકકર મારે એવી છે” કોલેજ મા એડમિશન લેવાની વાત આવી ત્યારે પ્રિયા એ જે ત્રણેક કોલેજ પસંદ કરી હતી તેમાથી બોસ્ટન યુનિવર્સિટી મા એડમિશન મળી ગયું.મા બાપને દિકરી ને દુર મોકલતા જરા તકલીફ થઈ પણ આટલા વર્ષના વિદેશ વસવાટ બાદ ખાસ વાંધો ન આવ્યો.
પ્રિયા શરૂમા તો દરેક વેકેશન મા ઘરે આવતી, ધીરે ધીરે રજામા નોકરી અને પોતાની આવક વગેરે પ્રવૃતિમા ઘરથી થોડી દુર થતી ગઈ. બીઝનેસ મા માસ્ટર ડીગ્રી મેળવી અને સરસ છ આંકડાનો પગાર ધરાવતી નોકરી પણ તરત મળી ગઈ. પ્રિયા ને મરજી મુજબ જીવવાનો પરવાનો મળી ગયો. સરસ અપાર્ટમેન્ટ ભાડે લઈ લીધું અને સાંજ પડે ઘરમા કંપની મળે માટે એક નાનુ ગલુડિયું પાળ્યું.નામ પાડ્યું ટોની. ઓફિસ અને ટોની, જીંદગી ની રફતાર ચાલતી રહી.
ઓફિસમા કામ કરતો જેકબ એની માંજરી આંખો ને લીધે ભલભલી યુવતિઓ ને સહેલાઈથી પોતાની માયાજાળમા લપેટી શકતો. બધાને મદદ કરવા હમેશ તત્પર. બધાને જેકબ ખુબ ગમતો, પણ જેકબને પ્રિયા મા રસ પડવા માંડ્યો.
ધીરે ધીરે પ્રિયાને જેકબની મિત્રતા વધવા માંડી.
લગ્ન પહેલાના શારીરિક સંબંધમા બન્ને માથી કોઈને પણ છોછ નહોતો. જેકબ તો પરણેલો પણ હતો, પણ પોતે આઈરીન થી છુટાછેડા લઈ લેશે એવું કહ્યા કરતો. જોકે પ્રિયા પોતે જ હમણા લગ્ન કરવા નહોતી માંગતી. બન્ને જણ મિત્ર તરીકે સાથે રહેતા. બન્ને સ્વતંત્ર. બધો ખર્ચો બન્ને જણ વહેંચી લે. એક વસ્તુની પ્રિયા ને ચીઢ હતી. આઈરીન એને દીઠી ગમતી નહિ. ભલે પોતે જેકબ ની પત્નિ નહોતી પણ એક સ્ત્રી સહજ ઈર્ષા કે કેમ પણ આઈરીન ને એ પોતાના અપાર્ટમેન્ટ મા આવવા ના દેતી. જેકબ આઈરીન ના ઘરે જાય કે બહાર મળે એમા કાંઈ વાંધો નહોતો.
પ્રિયા એ દિકરા ને જન્મ આપ્યો. જેકબ અને પ્રિયા ખુશ હતા.ખાસ કશી તકલીફ વગર દિવસો પસાર થતા.દિકરા નુ નામ ઓમ પાડ્યું. બધાને બોલતા ફાવે. ઓમ છ મહિના નો થયો અને પ્રિયા ને એની ખાસ મિત્ર મેઘા ના લગ્નમા એટલાન્ટા જવાનુ થયું. જેકબ બધાને મળે અને ઓમ ને સાચવવા મા મદદરૂપ થાય એમ વિચારી પ્રિયા એ જેકબને પણ સાથે આવવા કહ્યું.
પ્રિયા ના મા બાપ પણ લગ્નમા આવવાના હતા. ખરેખર તો મેઘા ના પિતા અને પ્રિયાના પિતા કોલેજ કાળના ખાસ મિત્રો હતા અને તેથી જ પ્રિયા અને મેઘા નાનપણ થી સાથે મોટા થયા હતા.પ્રિયા એ ખાસો અઠવાડિયાનો કાર્યક્રમ ઘડ્યો હતો.લગ્ન અને સાથે બે ત્રણ દિવસ મા બાપ સાથે પણ રહેવાય.
પ્રિયા બે દિવસ વહેલી ઓમ અને જેકબ સાથે એટલાન્ટા પહોચી ગઈ હતી. મેઘા સાથે રહેવાય માટે.
મેઘા પ્રિયા અને ખાસ તો નાનકડા ઓમ ને જોઈ ખુબ ખુશ થઈ ગઈ. બન્ને સહેલી વાતો એ વળગી. “પ્રિયા ઓફિસ કેમ ચાલે છે? ઓફિસ અને ઓમ સાથે કામ ઘણુ વધી ગયું હશે? જેકબ મદદ કરે છે કે નહી?” પ્રિયા પણ મેઘાને એના પતિ અને ઘરના માણસો વિશે વાત કરતી રહી.
અચાનક મેઘા ને યાદ આવ્યું, “પ્રિયા તુ અઠવાડિયા માટે નીકળી છે તો પછી ટોની ની સંભાળ કોણ રાખશે? શું એને કુતરા ઘરમા મુક્યો છે?” પ્રિયા નો જવાબ સાંભળી મેઘા ના મમ્મી અને દાદી( જે ખાસ ભારત થી લગ્ન માટે આવ્યા હતા) એમના મોઢા નવાઈ અને આઘાત થી અધ ખુલ્લા રહી ગયા.
પ્રિયા ” ના રે ના મેઘા, તને ખબર છે કુતરા ને સાચવવાના ડે કેર તો બાળકો ને સાચવવાના ડે કેર કરતાં પણ મોંઘા હોય છે. જેકબ ની પત્નિ આઈરીન ટોની ને સાચવવા તૈયાર હતી અને ઓછા પૈસા મા કામ પતતું હોય તો મને આઈરીન અઠવાડિયું મારા ઘરમા રહે એનો કોઈ વાંધો નથી”

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૫/૨૯/૨૦૧૪

Posted in Short stories | 1 Comment

રીમા

રીમા જેમ જેમ ઉતાવળ કરતી કંઈક ને કાંઈક મોડું થઈ જતું. આમ તો રાતે વેધર જોઈને જ થતું કે કાલે ઓફિસ જવું કે નહિ? મુંબઈની ગરમી ક્યાં ને ન્યુયોર્કની બરફીલી મોસમ ક્યાં? બારી બહાર નજર કરી તો ચારેકોર સફેદી ની ચાદર. આ તો જો કે લગભગ રોજ નો નજારો હતો, આમ પણ રીમા ને ન્યુયોર્ક આવે માંડ પંદર દિવસ થયા હતા. એના કામની આવડત અને એની પરખ એને અહીં લઈ આવી હતી. અમેરિકાની શાખાને એની તાતી જરૂર હતી, ને કંપની એને બધી સગવડ આપવા તૈયાર હતી.
તાત્કાલિક બધા પેપર વર્ક ને પતાવી રીમાને ન્યુયોર્ક સ્થ્ળાંતર કરવામા કંપની ને કોઈ તકલીફ ના પડી. રીમાને કંપની તરફ થી રહેવા માટે સરસ મજાનુ અપાર્ટમેન્ટ જે બરાબર હડસન નદીના કિનારે હતુ તે આપવામા આવ્યું. ચાલીને દસ મિનિટ મા સ્ટેશન પહોંચી જવાય અને પાથ(ટ્રેન) પકડી અર્ધા કલાકમા ઓફિસ. મુંબઈમા રહેલી રીમાને ટ્રેનની મુસાફરી કાંઈ નવી નહોતી, નવુ જે હતું અને જેમા આસમાન જમીનનો ફરક હતો તે વાતાવરણ. આવી ત્યારથી ચારેકોર બરફના ઢગલા જ જોયા હતા. શરીર પર પોતાના વજન કરતાં વધુ વજન ગરમ કોટ ને મફલર ને ઊંચા બુટનુ હતુ.
ધીરે ધીરે રીમા ટેવાવા માંડી. હજુ બરફનુ તોફાન કેવું હોય એ જોવાનુ બાકી હતું. આજે ઓફિસ જવામા કાંઈ ને કાંઈ વિઘન આવી રહ્યું હતું.બારણુ લોક કરીને લીફ્ટ તરફ આગળ વધી ને યાદ આવ્યું સેલ ફોન ચાર્જ કરવા મુક્યો હતો તે લેવાનુ ભુલી ગઈ. બારણુ ખોલી સેલ ફોન લીધો ને ઝટપટ લીફ્ટનુ બટન દબાવ્યું. નીચે આવી જેવી બીલ્ડીંગ ની બહાર નીકળી તો જાણે ચારે તરફ સન્નાટો છવાયો હોય તેમ રસ્તો સાવ સુમસામ. આ સમયે તો લોકો સ્ટેશન તરફ જાણે ભાગતા હોય એટલી ચહલ પહલ હોય. બધા ક્યાં ગયા એવો વિચાર મગજમા આવે તે પહેલા તો પવન નો ઝપાટો, ઉપરથી બરફની વર્ષા ને પગ પણ ઉપડે નહિ એવી હાલત.
માંડ થોડા ડગલાં ચાલી ત્યાં તો પચાસ સાઈઠ માઈલની ઝડપે વાતો પવન જાણે હમણા એને ઉચકી ક્યાંક દુર ફેંકી દેશે. રીમા સજ્જડ પણે પગ જાણે જમીનમા ખોડી ઊભી રહી. પવન ને બરફ વર્ષા મા કાંઈ દેખાય નહી કાંઈ સુઝે નહી. આંખમાથી ચોધાર આંસુની હેલી. બધા સ્વજન ના ચહેરા મનમા ઉભરાવા માંડ્યા. ફરી કોઈને મળાશે કે નહિ?
અચાનક જાણે મા અમેરિકન વયોવૃધ્ધ ના રૂપે વહારે ધાયા. આવીને રીમાની સામે ઊભા રહ્યા. બેટા કાંઈ તકલીફ છે? રસ્તા વચ્ચોવચ કેમ ઊભી છે? આવા તોફાનમા બહાર નીકળવાની હિંમત કેમ કરી? રીમા ઘડીભર અવાચક બની જોઈ રહી. માંડ મોઢામા થી શબ્દ નીકળ્યા. મારે સ્ટેશન જવું છે પણ મારાથી એક ડગલું પણ ચલાતું નથી આ પવન જાણે મને ક્યાંનો ક્યાંય ફેંકી દેશે. વૃધ્ધે રીમાનો હાથ પકડી પોતાની પાંખમા લઈ ધીરે ધીરે સ્ટેશન તરફ પ્રયાણ કર્યું.વૃધ્ધને તો બીજી દિશામા જવું હતું પણ રીમાને રસ્તા વચ્ચે અસહાય ઊભેલી જોઈ મદદે આવ્યા. છેક સ્ટેશન પહોંચાડી.
રીમા આ ગેબી મદદ ને હજુ મનમા ઉતારે, આભારના બે શબ્દ કહે તે પહેલાતો એ વૃધ્ધ જાણે સફેદી ની ચાદર મા ઓગળી ગયો.

(સત્ય ઘટના પર આધારિત)

શૈલા મુન્શા. તા ૦૫/૧૨/૨૦૧૪

Posted in Short stories | 4 Comments